Google   Wpisz tekst do wyszukania:
Szukaj w internecie Szukaj w www.katedrapolowa.pl
Historia
 

Powstawała z martwych...

Miejsce, na którym stoi Katedra Polowa, od trzystu lat jest miejscem poświęconym Bogu. Z woli króla Władysława IV w 1642 r., zakon Pijarów wybudował tu niewielki drewniany kościółek p.w. Matki Bożej Zwycięskiej. Pijarzy umieścili w nim relikwie dwóch męczenników św. Pryma i św. Felicjana, które przywiózł z Rzymu dla Króla Władysława IV członek słynnej familii Ossolińskich. Ten drewniany kościółek wraz z zabudowaniami spłonął podczas wojen szwedzkich. Dochowując wierności woli zmarłego brata, król Jan Kazimierz rozpoczął budowę murowanego kościoła. To dzieło podjęła stolnikowa wyszogrodzka Małgorzata Kotowska. Przepiękny barokowy Kościół p.w. Matki Bożej Zwycięskiej i świętych Pryma i Felicjana, według projektu Jakuba Fontany, poświęcił biskup poznański Mikołaj Święcicki 17 lipca 1701 r. W ołtarzach znajdowały się obrazy Szymona Czechowicza i J. B. Plerscha. Szczególnym kultem w pijarskiej świątyni otoczony był obraz Matki Bożej Łaskawej, słynący łaskami, oraz relikwie dwóch rzymskich męczenników Pryma i Felicjana.

Dawny warszawski kościół Pijarów na obrazie M. Zalewskiego z XVIII w.
Dawny warszawski kościół Pijarów na obrazie M. Zalewskiego z XVIII w.


Pijarzy wpisali się w ojczyste dzieje ofiarowując swój zakonny charyzmat w służbie dobra Rzeczypospolitej. Podjęli duchową odpowiedzialność za formowanie przyszłych elit politycznych w duchu patriotyzmu. Początek pijarskiemu szkolnictwu dało Collegium Regium, które mieściło się przy ul. Długiej w zabudowaniach klasztornych. Najsłynniejszemu z nich - Collegium Nobilium, zorganizowanemu przez ks. Stanisława Konarskiego, przyświecała przenikliwa dewiza Jana Zamojskiego: Takie będą Rzeczypospolite, jakie jej młodzieży chowanie. Wychowankowie Pijarów, na kolanach, przed ołtarzem Matki Bożej Łaskawej, na codziennej Mszy św. nabywali najcenniejszej mądrości - uczyli się służby dla dobra wspólnego. Dopiero wówczas wiedza zdobywana na zajęciach w szkole Ojców Pijarów mogła nabrać w ich umysłach, sercach i duszach blasku prawdy. Czy może więc dziwić, że w szeregach Powstania Listopadowego znaleźli się wychowankowie Pijarów, a po jego klęsce władze carskie zemściły się, nakazując zakonnikom opuszczenie klasztoru i Kościoła przy ul. Długiej.

Jawni i zakamuflowani wrogowie Rzeczypospolitej zawsze z zadziwiającą konsekwencją postępowali wedle tego modelu. Najwartościowsze elity narodu pozbawiali wpływu na umysły młodych Polaków. W 1834 r. rosyjscy zaborcy przekazali kościół Cerkwi prawosławnej. Lata 1835 - 1837 to czas intensywnej przebudowy kościoła i adaptacji do liturgii prawosławnej. Usunięto z wnętrza barokowy wystrój, na wieżach, zakończonych charakterystycznymi kokosznikami, zawieszono dzwony odlane z armat zdobytych na Polakach w Powstaniu Listopadowym. Ich dźwięk miał pacyfikować ewentualne nastroje buntu i głosić potęgę caratu. Pijarska świątynia stała się Katedrą prawosławną diecezji warszawskiej p.w. Najświętszej Trójcy. Ścisła więź prawosławia z władzą zaborczą sprawiała, że ten kościół przestał być postrzegany przez Polaków z Kongresówki jako znak wspólnej wiary w Chrystusa. Dlatego też lud Warszawy w proteście przeciw represjom wobec Pijarów powtarzał ten wierszyk:

Poczekajcie no kopułki,
Przyjdą jeszcze z Francji pułki,
My nie chcemy obcej wiary,
Wróci nasza i pijary.

Katedra prawosławnej diecezji warszawskiej. Fotografia z 1910 r.
Katedra prawosławnej diecezji warszawskiej. Fotografia z 1910 r.


Dopiero wraz ze zmartwychwstaniem Polski po 120. latach zaborów, kościół przy Długiej stał się ponownie świątynią katolicką. Po decyzji Kardynała Aleksandra Kakowskiego o przekazaniu kościoła wojsku, modlili się w nim legioniści. 5 lutego 1919 r. Papież Benedykt XV, który doceniał i wspierał polskie aspiracje do wolnej Ojczyzny, ustanowił sufragana warszawskiego biskupa Stanisława Galla, pierwszym w dziejach Rzeczypospolitej Biskupem Polowym Wojska Polskiego. Swój barokowy kształt, według projektu prof. Oskara Sosnowskiego, kościół odzyskiwał w latach 1923 - 1927. Przebudowaną świątynię konserwował Biskup Polowy Stanisław Gall 12 marca 1933 r.

W dwudziestoleciu międzywojennym, pracy duszpasterskiej w Wojsku Polskim poświęciło się 500. kapelanów zawodowych i pomocniczych. Symbolem ich ofiarnej służby stała się heroiczna postać kapelana 236 Pułku Piechoty Ks. Ignacego Skorupki. Poległ w wojnie polsko-bolszewickiej 14 sierpnia 1920 r. pod Ossowem. To właśnie w Katedrze Polowej odprawione zostały uroczyste egzekwie bohaterskiego kapelana.

Jednym z kamieni węgielnych obecnej świątyni jest również ofiara 120. rannych żołnierzy ze szpitala powstańczego, który został barbarzyńsko zbombardowany przez Niemców 20 sierpnia 1944 r. Przed wejściem do obecnego Domu Biskupów Polowych, tamte tragiczne wydarzenie upamiętnia tablica i paląca się lampka.

Defilada powstańczych oddziałów przed frontonem Katedry Polowej. Fotografia z 6 sierpnia 1944 r.
Defilada powstańczych oddziałów przed frontonem Katedry Polowej. Fotografia z 6 sierpnia 1944 r.


W czasie okupacji hitlerowskiej kościół został przekazany katolikom niemieckim i ich kapelanom. Polakom udostępniono prywatną kaplicę Biskupa Polowego Józefa Gawliny, która miała wejście od ul. Miodowej.
W kaplicy bocznej podczas Powstania Warszawskiego przysięgę składały oddziały ze Starego i Nowego Miasta, przed wyruszeniem do akcji bojowej. Przed frontonem Katedry Polowej 6 sierpnia 1944 odbyła się jedyna defilada powstańczych oddziałów.

Katedra po wojennych zniszczeniachPo wojnie zabrakło w kościele przy Długiej miejsca dla prawowitego Biskupa Polowego Wojska Polskiego. Poza wpływem Biskupa Józefa Gawliny pozostawała 1 i 2 Armia Wojska Polskiego. Władze komunistyczne powołały do życia namiastkę duszpasterstwa wojskowego - Generalny Dziekanat. Dziekan Generalny pełnił funkcje administracyjne z delegacji Ministerstwa Obrony Narodowej. Kościół został odbudowany z wojennych zniszczeń, ale garnizonowym pozostał jedynie z nazwy. Przed Chrystusem zamknięto bramy koszar i był to czas, kiedy same mury tej świątyni zwątpiły, by kiedykolwiek miał w nie wstąpić prawowity biskup - podkreślał często ówczesny Biskup Polowy Sławoj Leszek Głódź.

Dla Chrystusa i Jego Matki nie ma rzeczy niemożliwych. To niemożliwe stało się możliwe 21 stycznia 1991 r. - Jan Paweł II ustanowił prałata watykańskiej Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, ks. Sławoja Leszka Głódzia Biskupem Polowym oraz przywrócił Ordynariat Polowy.

2 czerwca 1991 r. 40 tysięcy wojskowych i ich rodzin czekało zziębniętych przez całą noc, by modlić się wspólnie na lotnisku w Zegrzu Pomorskim z Janem Pawłem II. Po raz kolejny zakusy duchów złych i ich zamiary okazały się próżne. Miłosierny Chrystus zapukał do ich serc, schłodzonych przez lata programowej ateizacji. I ciągle zaprasza swoich braci w mundurach do Katedry Polowej na ul. Długą w Warszawie.

28 sierpnia 2004 r. abp  gen. dyw. Sławoj L. Głódź, po osiągnięciu  wojskowego wieku emerytalnego,  został powołany na ordynariusza diecezji Warszawsko-Praskiej, a 16 października 2004 r.  papież Jan Paweł II mianował kanclerza  Kurii Polowej ks prałata Tadeusza Płoskiego Biskupem Polowym Wojska Polskiego. 10 kwietnia 2010 r. w drodze na uroczystości upamiętnienia ofiar zbrodni katyńskiej zginął w katastrofie samolotu pod Smoleńskiem. Pośmiertnie awansowany do stopnia generała broni. Spoczywa w kaplicy Matki Boskiej Ostrobramskiej w Katedrze Polowej WP w Warszawie.

4 grudnia 2010 r. papież Benedykt XVI mianował bp. Józefa Guzdka Biskupem Polowym Wojska Polskiego, dotychczasowego  wikariusza generalnego Archidiecezji Krakowskiej.

Dzisiaj, w Katedrze Polowej WP p.w. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, matce wszystkich kościołów garnizonowych - Katedra Polowa Wojska Polskiego i jej Biskup Polowy wraz z prezbiterium Ordynariatu Polowego prowadzą regularną pracę duszpasterską w szeregach Wojska Polskiego. A ponieważ Wojsko służy Narodowi, jest to również świątynia, która staje się miejscem ważnych wydarzeń w życiu narodu. Stąd w pierwszych ławach, zwanych w tradycji kolatorskimi, zasiadają dziś często pierwsi włodarze Najjaśniejszej Rzeczypospolitej.

 

 

 

 

 

KATEDRA POLOWA WOJSKA POLSKIEGO
ul. Długa 13/15 00-238 Warszawa
Tel.: (+48)  261 877 702,  831 93 81, fax.: 261 879 871
nr konta: 40 1240 1138 1111 0010 0586 8666
e-mail: katedrapolowa@post.pl

 

MM ACTIVE © 2006-2016