• MSZE ŚWIĘTE
  • Dni powszednie: 7:00, 7:30, 18:00
  • Niedziele i Święta: 8:00, 10:00, 12:00, 13:00, 18:00
  • Spowiedź podczas każdej Mszy Świętej
<< powrót
Generał dywizji biskup Stanisław Gall
Biskup Polowy Stanisław Gall - (1865-1942), pierwszy biskup polowy II Rzeczypospolitej. Urodził się 21 IV 1865 w Zamojskiem. Teologię i filozofię studiował w latach 1880-1883 w Warszawskim Seminarium Duchownym. W latach 1883-1887 kontynuował studia teologiczne i filozoficzne łącznie z prawem na Gregorianum w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z filozofii. W 1887 r. w Warszawie otrzymał święcenia kapłańskie i został skierowany do pracy w Służewie.
Po niespełna dwóch latach pracy w parafiach warszawskich w 1889 r. został mianowany profesorem liturgiki i filozofii w Warszawskim Seminarium Duchownym. W 1918 r. został wikariuszem generalnym Archidiecezji Warszawskiej i sufraganem warszawskim. 5 lutego 1919 r. został mianowany przez Papieża Benedykta XV biskupem polowym Wojsk Polskich, którego tytulatura odpowiadała wojskowemu stopniu gen. por., zamienionemu w lipcu 1922 r. na stopień gen. dyw. 21 lutego 1919r. objął urząd biskupa polowego. W trudnych warunkach frontowych zorganizował duszpasterstwo wojskowe, a także Kurię Biskupią Wojsk Polskich, która 12 maja 1927 r. przyjęła nazwę polowej Kurii Biskupiej. W 1920 roku powołał referat do spraw oświatowych zajmujący się sprawami odczytów, literatury, kontrolą pracy oświatowej w oddziałach i przygotowaniem programów nauczania religii w szkołach wojskowych. Podczas działań wojennych w latach 1919-1920 wizytował jednostki frontowe, a także zapewnił pomoc sanitarną Stolicy Apostolskiej dla walczących oddziałów wojska. Po zakończeniu działań wojennych przyczynił się do powstania fundacji im. Papieża Piusa XI dla inwalidów wojennych, wspomaganej finansowo przez Stolicę Apostolską. Specjalną troską otaczał sieroty po zmarłych wojskowych, organizując dla nich domy opieki w Modlinie, Łodzi i Warszawie. Budując struktury duszpasterstwa wojskowego, otrzymał w 1922 roku prawo nadawania kapelanom uprawnień proboszczowskich, a także dostosował strukturę organizacyjną duszpasterstwa wojskowego do wojskowego podziału administracyjnego kraju, tworząc 10 dekanatów okręgowych. 6 lutego 1923 roku określił obowiązki dziekanów okręgowych, które weszły w życie z dniem 1 września, a w 1924 roku zorganizował strukturę duszpasterstwa dla żołnierzy wyznania greckokatolickiego. W 1926 roku utworzył Sąd Biskupa Polowego.
Ponadto doceniając rolę słowa pisanego w działalności duszpasterstwa wojskowego, założył w 1919 r. pismo noszące nazwę "Rozkaz Wewnętrzny do Duchowieństwa Wojskowego" a w 1931 r. "Kwartalnik Poświęcony Sprawom Katolickiego Duszpasterstwa Wojskowego w Polsce" Jego aktywność na wielu płaszczyznach życia społecznego, a także płynące z jego ust oraz podporządkowanych mu kapelanów słowa krytyki pod adresem części zdemoralizowanej kadry oficerskiej wojska spowodowała oskarżanie go o obniżanie prestiżu wojska w oczach społeczeństwa i naraziły na ostry konflikt z marszałkiem Józefem Piłsudskim. Na to nałożył się ostry konflikt z Ministerstwem Spraw Wojskowych, dotyczący braku akceptacji biskupa dla rozwodów małżeństw wojskowych. W efekcie marszałek J. Piłsudski w 1931 r. podjął działania zmierzające do usunięcia biskupa polowego z zajmowanego urzędu, stosując obok działań dyplomatycznych w Watykanie także szykany wobec niego i podległej mu kurii m.in. poprzez wstrzymanie uposażenia. Wobec braku poparcia J. Piłsudskiego dla swych działań, w 1932 r. podjął decyzję o rezygnacji z funkcji biskupa polowego. Rezygnację złożył ostatecznie w styczniu 1933 r. Po rezygnacji w tymże roku mianowany został arcybiskupem i przeszedł do pracy w Archidiecezji Warszawskiej, w której od 1939 był wikariuszem kapitulnym. W 1940 r. został administratorem apostolskim archidiecezji. Zachowywał bezkompromisową postawę wobec niemieckich władz okupacyjnych, informując jednocześnie Watykan o sytuacji w kraju i o zbrodniach popełnianych przez Niemców. Zmarł 11 września 1942 r. w Warszawie.
<< powrót